ماجرای 200 هزار بشکه زباله رادیواکتیو در عمق اقیانوس اطلس و پیامد نشت آنها پس از چند دهه
به گزارش سفرنامه ازمیر، تخلیه زباله رادیواکتیو در اقیانوس اطلس بین سال های 1950 تا 1990 میلادی یکی از تصمیم های پرخطر برای رهایی از پسماندهای هسته ای بود. انسان ها همیشه ابزارهای پیچیده ای می سازند، اما در پیدا کردن راه های معقول برای دفع پسماندهای خطرناک چندان پیروز عمل نکرده اند.
در آن دهه ها تصور می شد رها کردن پسماندهای سطح پایین در گودال های عمیق دریایی ایده مناسبی است. نظریه رایج این بود که این مواد خطرناک در ظروف فلزی باقی می مانند و پیش از فرسودگی کامل بدنه، پرتوزایی آنها کاهش می یابد.
پسماندهای زباله رادیواکتیو در اقیانوس اطلس پس از گذشت چند دهه نگرانی های زیست محیطی فراوانی پدید آورده اند. در سال 1975 میلادی کنوانسیون بین المللی لندن برای حفاظت از محیط زیست دریاها به تصویب رسید تا محدودیت های سخت گیرانه ای برای رهاسازی زباله های اتمی وضع کند. این پیمان خاتمه تخلیه هر نوع ماده پرتوزا را به کلی قدغن کرد، اما مشکل اصلی این بود که بشر پیش از این ممنوعیت، سال ها به ریختن این بشکه ها در آب ها ادامه داده بود. اکنون پژوهشگران برای آنالیز پیامدهای واقعی این اقدام به محل تخلیه در شمال شرق اقیانوس بازگشته اند.
کاوش های زیرسطحی پروژه نودسوم و شرایط بشکه ها
پژوهشگران مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه در قالب پروژه نودسوم (Nodssum) با کشتی تحقیقاتی پورکوآ پا راهی این منطقه شدند. یک تیم 30 نفره از دانشمندان به یاری زیردریایی سرنشین دار ناتیل (Nautile) بیست بار تا ژرفای بیش از 4700 متری بستر دریا غواصی کردند. مشاهدات نشان داد بخش بزرگی از بشکه ها دچار فرسایش شدید شده اند و تعدادی از آن ها محتویات خود را به درون آب های اطراف تخلیه نموده اند. هرچند طراحان اولیه چنین نشتی را پیش بینی نموده بودند، اما مشاهده این تخریب در مقیاس وسیع نگرانی های علمی تازه ای ایجاد نموده است.
آنالیز های میدانی نشان می دهد که خوشبختانه سطح کلی آلودگی ناشی از پسماند پرتوزا در آب های آزاد هنوز پایین تر از حد بحرانی است، هرچند مقادیر ثبت شده بالاتر از حالت طبیعی اقیانوس تخمین زده می گردد. دانشمندان توانستند بدون احتیاج به تجهیزات سنگین ضدپرتو، نمونه هایی از آب، رسوبات بستر و جانداران ساکن منطقه بردارند تا روند انتقال پرتوها را در آزمایشگاه ارزیابی نمایند. نکته جالب این بود که بعضی گونه های جانوری اعماق دریا روی بدنه این بشکه های سوراخ شده رشد نموده بودند، رویدادی که نشان می دهد حیات وحش تفاوتی میان سازه های انسانی و پناهگاه طبیعی قائل نمی گردد.
زباله های ناشناخته در بستر کشف نشده اقیانوس ها
انسان تا امروز کمتر از 0.001 درصد از بستر اقیانوس های دنیا را از نزدیک دیده، اما اثرات مخرب فعالیت های خود را در همان ژرفا بر جای گذاشته است. غواصی های تحقیقاتی بارها به کشف موارد عجیبی ختم شده اند؛ مثلاً در یک مورد جست وجو برای یافتن یک کشتی غرق شده به کشف دسته ای از ماشین های لباسشویی دورریخته شده انجامید. بعلاوه در سواحل کالیفرنیا هاله های شیمیایی عجیبی پیرامون بشکه های سموم صنعتی ثبت شده است. این یافته ها اهمیت تغییر روش های دفع پسماند صنعتی را آشکار می نمایند.
اشتباهات تاریخی در مهار پسماندهای سمی
رهاسازی ضایعات اتمی در دریاها نمونه ای از کوتاه بینی انسان در مواجهه با پیامدهای فناوری های نوین به شمار می رود. در اواسط قرن بیستم، بسیاری از کشورهای صنعتی تصور می کردند وسعت بی خاتمه آب ها هر نوع آلودگی شیمیایی و هسته ای را در خود حل می نماید. پژوهش های نوین ثابت نموده اند که جریان های عمیق اقیانوسی و زنجیره غذایی پلانکتون ها می توانند آلاینده های پرتوزای رسوب نموده را دوباره به چرخه حیات بازگردانند. ثبت شرایط کنونی این مخازن فلزی به دانشمندان یاری می نماید تا از تکرار چنین خطاهایی در صنایع پیشرفته امروزی جلوگیری نمایند.
پیشنهاد اختصاصی سردبیر (علیرضا مجیدی)
این مقاله مجذوب کننده و جالب بود؟! پس برای خواندن این نوشته های مرتبط کلیک کنید:
- راز قبر شماره 75 در لهستان | چرا روستاییان قرن هفدهم روی گلوی این زن جوان داس آهنی گذاشتند؟
- معمای پزشکی در آلمان؛ تصادف با گوزن چگونه مرد 39 ساله را بیمار کرد؟
- شکارچی بزرگراه؛ پرونده جنایت های زنجیره ای پل جان نولز و گریز خونین در جاده ها
- تاکسی های رباتیک نو آمازون؛ خودروهایی شبیه توستر بدون فرمان و پدال
- تا به امروز تا حالا فقط دو کلاهخود کامل متعلق به عصر وایکینگ ها کشف شده؛ پس بقیه کجا هستند و شاخ هایشان چه شد؟
- دسترسی به کیف پول بیت کوین پس از 12 سال و تبدیل یک شبه مرد بریتانیایی به میلیونر